“Regen is slechts regen, dat is nog geen slecht weer.” kreeg ik tien jaar geleden te horen tijdens een training. Om het te vervolgen met: “En zo is pijn slechts pijn, tot je het weerstaat, dan wordt het een kwelling.“ Jaha, daar zat wel wat in, maar echt binnenkomen deed ‘ie toen nog niet. Nu, tien jaar verder weet ik zeker dat het een waarheid als een koe is.

De afgelopen weken is er op twitter flink wat af geklaagd over het weer. ‘Houdt het nu nooit eens op, wanneer stopt die regen het is wel mooi geweest, kom maar op met die zon!’ Ik heb heel wat ☼☼☼ rondgestuurd. We zijn een lekker klaagvolkje zo met elkaar en dan met name over het weer. Tsja, je bent Nederlander of niet.

Maar waarom vinden zo veel mensen regen vervelend, mijzelf incluis. Grote kans dat je er zo’n hekel aan hebt omdat je als kind te vaak op weg naar school natgeregend bent, althans, dat is bij mij het geval. Enig idee wat jouw weerstand is?

Het feit dus dat je baalt van al dat neervallende water is omdat het iets triggert vanuit jouw eigen verleden. Of zoals het zo mooi deze week bij mij langs kwam; Emotions may have external triggers but they always have an internal cause. En deze ‘internal cause’ huist over het algemeen in ons brein waar wij gebeurtenissen en emoties opslaan, ook wel ons emotionele brein genoemd. In dit deel geven wij betekenis aan alles wat wij meemaken.

Voortgaand op het weer is het dus zo dat als je eenmaal flink bent natgeregend, hier misschien zelfs aansluitend erg ziek door bent geworden, zo erg dat je opgenomen moest worden, je dit moment in je emotionele geheugen grift en zo nooit meer vergeet. Koppel er een meteen een overtuiging aan, regen is vervelend en koud en je wordt er ook nog erg ziek van, en klaar ben je.

Er is niks mis mee om dit soort overtuigingen te hebben, mits ze je niet beperken in je dagelijks leven. Is dit wel het geval dan is het zaak om dit soort interne lastpakken de deur uit te schoppen. Ga ze maar eens onder ogen zien, wegstoppen heeft geen zin. De dood in de ogen kijken zei mijn dansleraar altijd tegen de mannelijke partners. En zo voelt dit wellicht ook wel.

Bedenk dat je altijd een keus hebt. Doorgaan op je oude weg of kiezen voor het onbekende, nieuwe. Echter, ons eigen ego houdt niet van verandering. Ons ego hecht zich graag aan het verleden en projecteert dit met alle plezier op je eigen toekomst. Hierdoor loop je het risico dat het verleden zich voortdurend herhaalt met als gevolg geen plek voor vernieuwing. Je ego is dikke vriendjes met je emotionele brein. Maak er geen strijd van want die verlies je, altijd. Geen aandacht schenken, loslaten…… en laat je verrassen…..

Op facebook heb ik een aantal vrienden die de Camino gelopen hebben. Eentje is net terug en schreef als reactie op een bericht van mij over de regen (en wat voor leuke regenliedjes er allemaal zijn) het volgende: “Een paar van mijn gelukkigste momenten waren in of na de regen…. ‘t stroomt ‘t groeit ‘t bloeit… Regen is een geschenk uit de hemel. Op de Camino heb je geen keus dus bekijk je regen anders

En zo wordt regen weer slechts regen.