“Regen is slechts regen, dat is nog geen slecht weer.”

De afgelopen weken is er op twitter flink wat af geklaagd over het weer. ‘Houdt het nu nooit eens op, wanneer stopt die regen het is wel mooi geweest, kom maar op met die zon!’ Ik heb heel wat ☼☼☼ rondgestuurd. We zijn een lekker klaagvolkje zo met elkaar en dan met name over het weer. Tsja, je bent Nederlander of niet.

Maar waarom vinden zo veel mensen regen vervelend, mijzelf incluis. Grote kans dat je er zo’n hekel aan hebt omdat je als kind te vaak op weg naar school natgeregend bent, althans, dat is bij mij het geval. Enig idee wat jouw weerstand is?

Het feit dus dat je baalt van al dat neervallende water is omdat het iets triggert vanuit jouw eigen verleden. Of zoals het zo mooi deze week bij mij langs kwam; Emotions may have external triggers but they always have an internal cause. En deze ‘internal cause’ huist over het algemeen in ons brein waar wij gebeurtenissen en emoties opslaan, ook wel ons emotionele brein genoemd. In dit deel geven wij betekenis aan alles wat wij meemaken.

Voortgaand op het weer is het dus zo dat als je eenmaal flink bent natgeregend, hier misschien zelfs aansluitend erg ziek door bent geworden, zo erg dat je opgenomen moest worden, je dit moment in je emotionele geheugen grift en zo nooit meer vergeet. Koppel er een meteen een overtuiging aan, regen is vervelend en koud en je wordt er ook nog erg ziek van, en klaar ben je.

Er is niks mis mee om dit soort overtuigingen te hebben, mits ze je niet beperken in je dagelijks leven. Is dit wel het geval dan is het zaak om dit soort interne lastpakken de deur uit te schoppen. Ga ze maar eens onder ogen zien, wegstoppen heeft geen zin. De dood in de ogen kijken zei mijn dansleraar altijd tegen de mannelijke partners. En zo voelt dit wellicht ook wel.

Bedenk dat je altijd een keus hebt. Doorgaan op je oude weg of kiezen voor het onbekende, nieuwe. Echter, ons eigen ego houdt niet van verandering. Ons ego hecht zich graag aan het verleden en projecteert dit met alle plezier op je eigen toekomst. Hierdoor loop je het risico dat het verleden zich voortdurend herhaalt met als gevolg geen plek voor vernieuwing. Je ego is dikke vriendjes met je emotionele brein. Maak er geen strijd van want die verlies je, altijd. Geen aandacht schenken, loslaten…… en laat je verrassen…..

Op facebook heb ik een aantal vrienden die de Camino gelopen hebben. Eentje is net terug en schreef als reactie op een bericht van mij over de regen (en wat voor leuke regenliedjes er allemaal zijn) het volgende: “Een paar van mijn gelukkigste momenten waren in of na de regen…. ‘t stroomt ‘t groeit ‘t bloeit… Regen is een geschenk uit de hemel. Op de Camino heb je geen keus dus bekijk je regen anders

En zo wordt regen weer slechts regen.

Het hebben van te weinig tijd is puur een beleving binnen de mens zelf. Ooit wel eens moeten wachten op een hele spannende uitslag? De klok leek stil te staan. En ‘s morgens vroeg tikt de klok volgens mij echt stiekem sneller als ik nog lekker lig maar er eigenlijk uit moet.

Afgelopen week was ik met mijn gezin vier dagen in Denemarken vanwege een promotiefeest van een vriend van ons. De reis er naartoe verliep voorspoedig en we hadden op het eind het geluk nog bijna een uur met de boot te mogen. Dit voelde als een tijdmachine; auto parkeren onderin de boot, dek op en rustig genieten van het mooie weer en de wind. Even was ik tijdloos en vond het eigenlijk wel jammer toen de haven in zicht kwam. Varen zet mij volledig in het hier en nu; mindfulness. Ik kan er niet voor zorgen dat de boot sneller of langzamer gaat. Is wel eens lekker; loslaten en overgeven aan een andere stuurman dan ikzelf en aan het moment.

De volgende dagen zoveel gezien en gedaan dat ik na twee en halve dag al het gevoel had twee weken weg te zijn. Eenmaal weer thuis na deze korte trip lag er helaas wel veel werk op mij te wachten. En toch, ik ben nu ondertussen al weer een paar dagen verder, kan ik dat gevoel gelukkig nog steeds vasthouden.

Tijd, een subjectief begrip. De één heeft tijd in overvloed, de ander komt iedere dag tijd te kort. De beleving van tijd zit hem dus niet zozeer in de klok maar in de persoon zelf. Eén ding heb ik de afgelopen tien jaar wel geleerd; hoe meer je ruimte en tijd neemt om iets te doen hoe meer tijd je er uiteindelijk voor terug krijgt.

Overal om je heen hoor en lees je dat er alleen maar NU is. Het wordt een beetje een cliché, maar wel een waar cliché!!

“Tijd tekort hebben, of eigenlijk het ervaren van stress, ontstaat doordat je de neiging hebt je bezig te houden met ondermijnende beelden uit je verleden of met verzonnen (beperkende) beelden uit de toekomst. In het hier en nu is geen stress en heb je alle tijd.” Deze beelden, gevoelens en herinneringen bevinden zich in ons emotionele brein deel. Het deel dat als het ware betekenis en kleur geeft aan alles wat je meemaakt. Dit is tegelijk het deel wat ons gemakkelijk uit het heden haalt en vergelijkingen maakt met gebeurtenissen uit het verleden of verwachtingen stelt voor de toekomst. Complete tijdreizen kun je in je hoofd maken.

Maar hoe krijg je jezelf nu in het hier en nu? Het is een leerproces en zal niet van de één op de andere dag lukken, maar iedereen kan het leren. Je eigen lichaam kan niet in het verleden of in de toekomst zijn dus daar heb je een mooi anker. Wij kunnen (nog) niet tijdreizen en alleen maar hier aanwezig zijn. Dus gebruik bijvoorbeeld eens je eigen ademhaling om jezelf bij de les te houden. Richt je aandacht eens op je voeten, hoe staan die op de grond, hoe is de temperatuur. Maar ook, voel hoe je billen contact maken met de stoel waar je op zit, of je rug tegen de leuning…. Er zijn legio mogelijkheden te bedenken. Kijk wat voor jou het beste werkt. En lukt het je niet alleen, dan zijn een aantal sessies biofeedback een mogelijkheid om je de beginselen te leren.

Begin in ieder geval het multitasken af te leren. Eén ding te gelijk graag!

Mam, mag ik op hyves? Want Willem-Jan zit ook op hyves en die is nu vrienden met Nick en Simon. Aldus mijn zoon van 9.

Vaag begrip tegenwoordig dat vrienden. Ondertussen heb ik ook heel wat vrienden op facebook die ik in real live nog nooit ontmoet heb. En toch…… sommigen voelen alsof ik ze al jaren ken. Helemaal als er dan uiteindelijk een ontmoeting plaatsvindt voelt dat vreemd genoeg heel vertrouwd. Dus ben ik mij af gaan vragen, wat is het toch wat mensen verbindt en tot je vrienden maakt. Wat in een ander, of in jou zelf, maakt dat er een verbinding voelbaar is. En niet geheel onbelangrijk, waar is dat voelbaar?

Naar mijn idee is er pas sprake van een vriendschappelijke verbinding als dit op hartnivo plaatsvindt. En dat kan op 100 en 1 verschillende manieren, dat dan weer wel. Want ga maar eens je eigen vriendenkring af; grote kans dat je op verschillende manieren een verbinding voelt. Soms heb je vriendschappen die al een leven duren terwijl elkaar fysiek zien vrijwel niet plaatsvind.

De afgelopen jaren heb ik persoonlijk heel wat trainingen gevolgd met een vast clubje waar een intense verbinding ontstond. We deelde lief en leed, gingen met z’n allen de diepte in en maakte duidelijk contact vanuit ons hart. Ondertussen heb ik de meeste al heel wat jaartjes niet meer gezien, voel nog steeds een lijntje met ze en weet zeker dat als we elkaar weer ontmoeten het contact wat er toen was direkt weer oppakken. Zo heb ik ook heel wat vrienden die om verschillende redenen uit mijn fysieke blikveld zijn verdwenen. Ook hier voor geldt; elkaar na jaren weer zien en gewoon de draad oppakken alsof het de dag van gisteren was. Vrienden kunnen zo komen en gaan of je leven lang aan je zij blijven. Fysieke aanwezigheid is niet een voorwaarde voor de hechtheid van de vriendschap, zo blijkt.

Even een klein stukje biologie en natuurkunde. Begin jaren twintig vorige eeuw werd het principe van de morfogenetische velden benoemd; ook wel ontwikkelingsvelden geheten of ingewikkeld, een analogie voor magnetische velden. Rupert Shaldrake schreef twee decennia terug hierop volgend over het bestaan van morfische resonantie of morfische velden. Deze energievelden die altijd om ons heen zijn zorgen voor verbinding en ordening zowel op moleculair nivo als op gemeenschapsnivo. Het gaat voor hier te ver om exact uit te leggen wat deze velden in houden; ben je geinteresseerd google er dan eens op. Persoonlijk denk ik dat deze velden een rol spelen bij contact tussen mensen (of mens en dier).

Vanuit deze theorie kun je namelijk heel mooi verklaren waarom sommige contacten bijzonder voelen. Alles om ons heen en in onszelf bestaat uit trilling en is voortdurend in resonantie, met zichzelf en met de omgeving. Als ons hart en ademhaling in de juiste resonantie samenwerken spreken we van coherentie of hartcoherentie. Beide functioneren dan op een trillingsnivo die zorgt voor een optimale balans.

Deze coherentie kun je ook met een ander individu beleven. Je zit dan als het ware alle twee op dezelfde golflengte. Jullie trillingsnivo is gelijk aan elkaar waardoor er een perfecte verbinding ontstaat. Dit overstijgt ieder fysiek nivo, is niet waarneembaar maar wel voelbaar. Je zit als het ware samen op dezelfde golflengte, resoneert met elkaar. Het Engelse ‘level’ is waarschijnlijk afgeleid van het Hebreeuwse lef, wat hart betekent. Dus afstemmen op hartnivo.

En het mooie is dus dat deze verbinding er ook kan zijn als je elkaar fysiek niet (meer) ziet of elkaar nog nooit ontmoet hebt. Er is sprake van een verbinding, bijvoorbeeld een gezamenlijke interesse, wat er voor zorgt dat beide personen het trillingsnivo van hetzelfde morfische veld oppikken en van hieruit met elkaar resoneren.

Eén en één is twee, en soms drie. Zo ook bij deze velden. Alles wat aandacht krijgt groeit. Grote kans dat meer mensen hetzelfde veld oppikken en dit in omvang toeneemt. En dan kunnen er mooie wonderen gebeuren…..

~Het spirituele levenspad bestaat geheel uit vriendschap.~  “Hoe belangrijk is vriendschap voor jou op je spirituele pad? Volgens de Boeddha moet je je vrienden zorgvuldig uitkiezen. Het is belangrijk om wijze vrienden te hebben die je een spiegel voorhouden wanneer dat nodig is. Het zou zelfs beter zijn helemaal geen vrienden te hebben dan vrienden die je verder van de waarheid vandaan leiden.”

Meer dan een jaar geleden heb ik mijzelf voorgenomen om een blog te gaan bijhouden op mijn eigen site. Toen nog op mijn oude site, het uiterlijk was niet om naar huis te schrijven maar goed het ging in principe om de inhoud vond ik.

Maar, het uiterlijk wil ook wat dus ik besloot om mijn site te moderniseren. En vanaf toen kon ik ook afbeeldingen plaatsen en werd het een stuk aantrekkelijker voor mijzelf om te gaan delen. Moet wel gezegd worden dat, omdat ik vanaf toen besloten had om iedere week wat te schrijven, het mij nog wel eens moeite koste om er iets leuks van te maken.

Al doende ben ik erachter gekomen hoe het beter werkt bij mij, hoe ik een mooie tekst kan maken die voor anderen ook interessant is (athans, dat hoop ik iedere keer weer).

De druk die ik mijzelf oplegde in het begin werkte in ieder geval averechts. Schrijven is een creatief proces waarbij je aktie vraagt van je rechter hersenhelft. Leg je jezelf een druk op dan ben je meer links gefocused met gevolg dat je je creactieve deel belemmert om zijn werk te doen.

Openstaan voor dat wat er op mijn pad komt, wat zich aandient op ieder moment van de dag (of nacht), in verbinding staan met mijn eigen gevoel en verbanden leggen tussen al deze losse eindjes. Dát is wat ik in deze korte tijd geleerd heb. Een verhaal laat zich niet pushen, daar moet je geduld meehebben, koesteren en geduldig afwachten tot het in zijn geheel naar buiten komt.

Net als een zaadje wat je in de grond stopt; de kans dat het een plantje wordt als je het iedere dag weer opgraaft is klein. Zaaien, verzorgen en vertrouwen dat het op het juiste moment op komt.

En zo voelt het voor mij iedere keer weer als ik aan het schrijven ben. Dagenlang loop ik rond, alert op alles om mij heen. Tot er een moment komt dat ik merk dat bepaalde onderwerpen op verschillende manieren zich aan mij hebben getoond. Telkens weer in een ander jasje. Het zaadje in mijn hoofd gaat dan ontkiemen. En op een zeker moment ontspruit het tot een verhaal wat zich in één keer aandient. (Gelukkig kan ik snel typen om op die manier mijn hoofd bij te kunnen houden. )

Dag laten rusten, bijschaven, afbeeldingen toevoegen en aan de wereld laten zien.

Mijn volgende blog is nog in de ontkiemfase…… even geduld nog.

Meer en meer bedrijven houden zich bezig met stress preventie, want, zo wordt gedacht, als je er nu maar voor zorgt dat medewerkers geen stress ervaren dan melden ze zich ook niet ziek. Logische gedachte alleen de aanpak hóe de stress preventief te lijf te gaan daar zijn de meningen over verdeeld. Veelal wordt de ademhaling als kapstok gebruikt en ik moet eerlijk toegeven, die pas ik ook vaak toe. Alleen er is een nog betere manier om de negatieve gevolgen van stress te lijf te gaan; bewegen en even gek doen!

Om te begrijpen hoe ons lichaam reageert ten tijde van stress moeten we een stap in het verleden zetten, toen wij nog erg van elkaar afhankelijk waren als mens om te kunnen overleven. Samenwerken was een sleutelwoord, helemaal alleen was je ten dode opgeschreven want… niet opgewassen tegen alle gevaren om ons heen.

Bij dreigend gevaar gebeurde er in een fractie van een seconde heel veel in ons lichaam, zonder dat je er bij nadacht. Pupillen verwijdde zich, hartslag versnelde om zo meer bloed rond te kunnen pompen, grote spiergroepen kregen meer bloed (om sneller weg te kunnen rennen), ademhaling versnelde en ging omhoog. En ondertussen ging er minder aandacht naar je stofwisseling, kleine bloedvaatjes in handen en voeten en aan voortplanting werd al helemaal even niet gedacht.

Deze reactie was vaak levensreddend; stel je voor, er stond ineens een beer op je pad en wegrennen lukte niet omdat je lichaam druk bezig was om je lunch te verteren…. met een beetje pech fungeerde je zelf als lunch. Rennen dus, zo hard als je kon. Aangestuurd door het meest primitieve deel van ons brein. Nadenken over het hoe en waarom had je geen tijd voor. Gaan!!

Wij moderne mensen hebben geen beren meer op ons pad; tenzij je in Canada of ergens hoog in Scandinavië woont. Echter, de reactie van toen zit nog steeds in ons lichaam. Die beer kun je als metafoor zien voor een deadline, of een opdracht die maar niet afkomt omdat alles en iedereen tegenwerkt. Dat levert fysiek dezelfde stress op als een reële beer. En wat doen wij geciviliseerde mensen in zo’n situatie? We gedragen ons uitermate netjes, bedenken wat we zullen gaan doen, blijven rustig zitten, praten met deze of gene, vergaderen nog maar eens een uurtje langer…..Op die manier hou je de stress in je lijf en wordt het een chronisch probleem.

Tijdens een congres een paar jaar terug kreeg ik, met alle andere toehoorders, de tip om na een trauma (bv aanrijding) niet in de berm te gaan zitten nadenken over het gebeuren maar een stuk te gaan rennen, rennen tot je niet meer kunt. Reden hiervan is exact hetzelfde als ik hierboven al schreef. Je lichaam maakt tijdens een trauma stresshormonen aan die maar een ding willen; in leven blijven dus graag vechten of vluchten alsjeblieft. Aktie van ons primitieve (reptielen) brein dus. Wij zijn echter geneigd om in denken te vervallen, want dat kunnen we zo goed en dat betreft een aktie van onze hersenschors (neo-cortex). Hier huist ons bewuste denken en handelen. En dit deel van ons brein zorgt ervoor dat we niet vluchten of vechten maar juist bevriezen.

Maar wat zou je dan op je werk kunnen doen aan stresspreventie? De balans tussen inspanning en ontspanning blijft voor mij belangrijk om uit te dragen. Een hele dag werken zonder pauze is gewoon niet slim, zelf een beetje dom. Je pauze kun je opvullen door te eten en ontspanningsoefeningen te gaan doen. Een tweede en betere optie is om er ‘een dolle boel’ met je collega’s van te maken. Pak een bal en ga overgooien, zet muziek op en ga uit je dak, misschien is er ruimte voor een partijtje voetbal of tafeltennis…. De teamspirit en het plezier die je op dat moment hebt is bevorderend voor de samenwerking in het werk. Win win situatie dus.

Als je maar beweegt en even niet kan nadenken omdat je anders ‘af’ bent. Op die manier ren je de stresshormonen uit je lijf. Grote kans dat door de ontspannen sfeer je ook flink moet lachen wat weer goed is voor je ademhaling en allerlei positieve stofjes in je lichaam brengt. Op die manier ontlaad je jezelf en kun je er weer voor een paar uur tegen. Ik ben benieuwd wie van je collega’s jij vandaag of morgen zo ver krijgt om even gek te doen.

To do list: voetbal kopen

En dan soms, ..ineens, ..zomaar, zie ik het, begrijp ik het. Als mensen om mij heen mij hier jaren geleden op attent hadden gemaakt dan had ik ze waarschijnlijk vreemd aangekeken. Daarom is het altijd goed om iemand zelf met het antwoord te laten komen. Dan pas komt het ook echt bij jezelf binnen.

Terug naar de mensen die mij kriebels van binnen geven. Als ik ze voor mijzelf op een rijtje zet lijken ze stiekem op elkaar. Zo ver was ik al wel voor mijzelf, maar wat dat ‘lijken op’ nu precies was, daar kreeg ik mijn vinger niet opgelegd. Frustrerend voor iemand die graag analyseert .

Wat heeft er nu voor gezorgd dat ik ineens zo’n ‘aha’ moment had? Te simpel voor woorden maar allen maar door volledig in contact met mijzelf te komen, te voelen. “Je ontmoet pas de ander als je eerst jezelf kunt ontmoeten,” zo schreef ik onlangs op twitter, LinkedIn en facebook. En dat is zó waar.

Het mooie is dat ik er zelf al geruime tijd mee bezig ben door het toepassen van hartcoherentie, dat mijzelf ontmoeten dus. En zoals met alles gaat dat met vallen en opstaan, iedere keer weer een stap verder. En dat nu al tien jaar lang. Telkens weer een onthulling, alsof je een ui afpelt en steeds maar dichter bij de kern komt.

Dit zorgt er tegelijk voor dat ik bij de mensen om mij heen meer en meer waarneem hoe zij nìet in contact staan met zichzelf. En voor iedereen die de film ‘As it is in heaven’ ooit gezien hebben; in de film wordt dit verpersoonlijkt door Lena. Zij is de brenger van je innerlijk licht, het leren luisteren naar je eigen gevoel.

Bijna niemand weet waarom zij in het begin van de film huilt. Dat is niet, wat velen denken, om haar zoveelste vriendje. Maar zij heeft verdriet om de engelen zonder vleugels. En daar wordt mee bedoelt, alle mensen die niet zijn wie ze werkelijk zijn. Die het contact met hun gevoel, hun hart hebben verloren, muurtjes eromheen hebben gebouwd door alle *Conny’s, Stig’s en Arne’s in hun leven.

En dat is precies wat ik ook zie en voel bij deze mensen om mij heen. Dat ze het contact met hun gevoel zijn verloren, hun hart hebben gesloten en zichzelf zijn kwijtgeraakt. En dat doet pijn om te zien en maakt mij iebelig en onzeker van binnen. Want ik zie dat ze met hun lichaam heel iets anders zeggen dan met hun mond. Er is een discrepantie ontstaan, ze zenden dubbele boodschappen uit zonder dit zelf door te hebben omdat ze niet meer kunnen voelen.

Mijn les hierin? Loslaten en accepteren dat zij het op hun manier doen. Ze kunnen de muur die ze om hun hart hebben gebouwd (nog) niet afbreken. Te bang om gekwetst te worden en zich werkelijk aan de wereld te laten zien. Maar als ze eenmaal zover zijn om een stap te zetten, dan kan ik ze helpen om de eerste en volgende stappen te zetten.

Tot die tijd is er angst…… om te voelen, om gekwetst te worden, om te leven, om oprecht te verbinden vanuit je hart, angst om de angst….

Met dank aan alle ‘Daniels’ die op mijn pad zijn gekomen en zich vanuit hun hoofd aan mij hebben getoond.

*Staan symbool voor normen en waarden, innerlijke criticus, angst, perfectionisme, veroordelen

Commentaar en kritiek op anderen hebben we al snel. Onze mening is soms onze mond al uit voor we het zelf in de gaten hebben. En mocht dat niet het geval zijn, dan hebben we die wel in ons hoofd gevormd. Dit heeft mede te maken dat wij mensen behoefte hebben aan overzicht en orde. Het is namelijk heel veilig als je de wereld om je heen kunt indelen in hokjes. Realiseer je echter, dat een eerste indruk heel vaak een verkeerde indruk is. We gaan tenslotte af op dat wat we als eerste zien of als herinnering hebben van lang vervlogen tijden. Pas tijdens vervolgcontacten kunnen we ons een beter beeld van iemand vormen en stellen dan ook vaak onze eerste indruk bij.

Maar de grootste grap van je opwinden of ergeren aan het gedrag van een ander is dat je hiermee eigenlijk jezelf bekritiseerd. Vraag maar eens aan een vriend(in) of hij dezelfde ergenissen ervaart als jij bij een bepaald persoon. Grote kans dat hij je aankijkt alsof ‘ie water ziet branden. Totaal vreemd voor hem, was hem nog nooit opgevallen. Zelfde persoon, twee meningen.. Betrek er nog een paar mensen bij en je zult zien dat ook die weer een andere mening erop nahouden.

Wat gebeurt hier? Het gaat hier tenslotte om één en dezelfde medemens die door iedereen anders wordt ervaren/waargenomen. Heel simpel gezegd zie je bij de ander jouw eigen tekortkomingen, om het zo maar te noemen. Erger jij je aan iemand die volgens jou altijd loopt te zeuren? Wellicht kun je er zelf ook wel wat van. Of, die man die zo vreselijk langdraderig kan vertellen; heb jij toevallig ook moeite om kort en bondig je verhaal te doen?

Er wordt ook wel eens beweert dat als je met je wijsvinger naar een ander wijst om die te beschuldigen van wat dan ook, dat er op dat moment drie vingers naar jezelf wijzen. Oeps,…. die komt misschien hard aan! Hier wil je nog niet aan denken, tien stappen te ver van je bed want het ligt toch écht bij die ander; die deugt niet!

Toch zit er, helaas voor jou, een grote kern van waarheid in. Hoe zou je anders kunnen verklaren dat diezelfde persoon door een vriend anders beoordeeld wordt?! En weet je, die persoon die jou zo mooi je eigen uitdaging spiegelt zou je eigenlijk heel dankbaar moeten zijn. Dit is het moment voor jezelf om een stap te zetten en te groeien in je persoonlijke ontwikkeling. Hoog tijd om jezelf onder handen te nemen, bij je nekvel te grijpen en echt eens in de spiegel te kijken.

Maar,.. wees mild voor jezelf. Push niet te hard, anders zet je je hakken in het zand en ben je jezelf kwijt. Of misschien lukt het je niet om kritisch naar jezelf te kijken en heb je wel een hulpje nodig. Dat kan een goede vriend zijn die het beste met je voor heeft of een proffesional. Denk je echter dat je jezelf heel goed kunt helpen, doe dan het volgende.

Ga rustig zitten en adem goed door naar je buik. Sneller in dan dat je uitademt. Focus je dan na een keer of tien op een mooie herinnering; iets waar je blij van wordt. Bij de juiste herinnering komt er van binnenuit een glimlach op je mond. En dat gevoel wat je dan ervaart hoort bij een staat die ze ook wel hartcoherentie noemen. Oefen dit dagelijks, liefst op vast tijdstip en vaker dan één keer per dag.

Zodra je dit gevoel kent kun je jezelf gaan coachen. Weer een vervelend akkefietje meegemaakt? Ga zitten, roep het bekende gevoel op wat hoort bij hartcoherentie en ga vanuit dit gevoel kijken naar de negatieve emotie die bij jou opkwam. Als je het goed doet zul je merken dat de emotie minder binnenkomt dan normaal, dat je er als het ware vanaf een afstandje naar kunt kijken, het gebeuren raakt je minder. En op die manier kijk je milder naar de ander én naar je eigen reactie. En met een beetje geluk valt het kwartje voor jezelf op de juiste plek en begrijp je waarom je deze emotie ervaarde door de spiegel die jou werd voorgehouden.

Lukt het niet, dan kan biofeedback je hierbij helpen. Sommige mensen vinden het moeilijk en eng om te voelen en vallen dan graag terug op een vertrouwt hulpmiddel, hun verstand. De inzet van biofeedback zorgt ervoor dat je je bewuste denken, je verstand, koppelt aan signalen die je normaal niet zo snel waarneemt. Heeft het verstand het begrepen dan kan er gevoeld gaan worden en kun je een stap verder zetten in jouw leven.

Met dank aan al de spiegels die zich om mij heen bevinden.

Heel vaak willen mensen alleen maar de ‘fijne kant’ van de medaille ervaren. Maar heb je je wel eens gerealiseerd dat als het bijvoorbeeld altijd maar mooi weer is je hier geheel anders tegenaan zal kijken dan wanneer er af en toe een regenbui tussendoor komt? Je kunt pas waarderen wat je hebt als je het af en toe moet missen.

Afgelopen week was ik met mijn dochter drie dagen mee op kamp. Niet zo maar een schoolkamp maar we hebben die dagen vertoefd in reconstructies van boerderijen uit de IJzertijd. Mooi gelegen in de bossen van Apeldoorn. Voor de kinderen een bijzondere ervaring; voor mij jeugdsentiment; er liggen heel wat voetstappen van mij daar .

Het leven in die tijd is niet gemakkelijk geweest; ons lichaam zal geregeld in ‘een staat van stress’ hebben gestaan. Onze huidige stressreactie is hier tenslotte van afgeleid. De belangrijkste taken toen waren zorgen dat je in leven bleef, niet ten prooi viel aan een roofdier, en dat je iedere dag vuur en eten had. Het eerste was gelukkig voor ons niet meer van toepassing, de wilde zwijnen konden het erf niet op, maar de laatste twee wel degelijk. Zonder vuur geen warmte en eten en geen eten betekent honger leiden.

Eén ding viel mij op een gegeven moment op bij de kinderen. Een vuur veroorzaakt rook, daar is geen ontkomen aan, dat weet iedereen. Echter, hoe beter het brand hoe minder rook, maar toch…. Ik was gewend dat mensen zich voortdurend verplaatsen rond het vuur om de rook te ontwijken. Dan weer hier zitten en dan weer daar; trachten om aan de rook te ontkomen. Echter, dit is een ‘gevecht’ wat je nooit wint. De wind en rook zijn grillig en weten je altijd weer te vinden.  De beste tip die je dus iemand kunt geven is gewoon te blijven zitten waar hij/zij zit. De rook komt en gaat weer. Kwestie van accepteren en overgeven.

En dat deden deze kinderen zo puur! Ze bleven gewoon op hun plek. Als de rook hun kant opwaaide bleven ze zitten, deden hun ogen dicht, hun handen voor hun gezicht of draaide zich hooguit even om. Ze namen de rook voor wat ie was. Het was iets waar je niet omheen kon dus accepteerde ze het.

Mooie praktische vorm van mindfulness waar veel volwassenen een voorbeeld aan kunnen nemen. Wij hebben vaak de neiging om voor zaken weg te lopen, ze te ontwijken of te ontkennen in de hoop dat ze er dan ook niet zullen zijn. Of, we geven er zo veel aandacht aan dat het probleem wat klein begon, immense vormen aanneemt.

Accepteren dat iets is zoals het is, niet meer en niet minder, dat is wat deze kinderen heel mooi in de praktijk brachten.

Maar hoe doe je dat dan; accepteren dat iets er gewoon is? Ik kan mij voorstellen dat je nu denkt, ja maar dat is makkelijk gezegd! Dat klopt ook wel een beetje, maar toch, het begint bij de eerste stap; zoals met alles eigenlijk.

Stel jezelf voor in een situatie die je onplezierig vind. In plaats van dat je in je hoofd met het gebeuren op de loop gaat sta je voor een paar minuten jezelf toe om je eigen gedachten te observeren. Alsof je als een toeschouwer naar je eigen woorden en beelden kijkt/luistert. Wat gaat er allemaal in je om? En neem eens waar hoe deze gedachten van hot naar her springen. Naar dat wat geweest is, wat je hebt meegemaakt naar wat misschien ooit gaat gebeuren, of niet (dat weet je nog niet).

Adem nu eens rustig in en uit. Het ouderwetse ‘tot 10 tellen’ is eigenlijk niet zo gek; wat je hiermee doet is tijdelijk afstand nemen van je eerste gedachten dan wel emotie die omhoog borrelt. Door een pas op de plaats te maken zul je merken dat er andere gedachten en emoties in je omhoog komen.

Noem het mindfulness of hartcoherentie of zoals ik in mijn vorige blog schreef, hartfulness. Het is een innerlijke staat van rust, compassie, naar jezelf maar ook naar je omgeving. En daar wordt iedereen beter van.

Je verstand is een fantastisch gereedschap, het kan denken, associëren, onthouden, vergelijken, herinneren en wal al niet meer. Geen computer kan tippen aan onze grijze cellen. De prijs die we hiervoor betalen is echter hoog. Want het verstand wil graag de baas spelen en vertelt ons dat er niets is waar het geen weet van heeft. Bewijzen te over!

Met het verstand aan het stuur komen we inderdaad een heel eind; op de maan als het moet. Maar met je verstand kom je niet ver als je die andere reis wilt maken; de tocht naar jezelf. Je verstand weet dat het dan onderweg het stuur moet overgeven en zal je vertellen dat die reis overbodig of ‘soft’ is. Niet naar luisteren dus!

Als je dieper bij jezelf wilt komen moet je verder dan je verstand. Dan moet je naar je hart!

Aldus een tekst op de scheurkalender van de Happinez. Voor veel mensen inderdaad een soft gebeuren; niet denken maar voelen. Maar toch past het helemaal in deze tijd en is er weinig soft aan! Wel jammer dat ‘luisteren naar je gevoel’ zo in een verdoemhokje zit. Ik ben er een voorvechter van om dit helemaal te veranderen. Want voelen vanuit je eigen lichaam en hart heeft alles te maken met aanwezig zijn in het hier en nu. Noem het mindfulness, hartcoherentie, leven met aandacht of een nieuwe samenvoeging; hartfulness.

Met je gedachten kunnen je zijn waar je wilt zijn; desnoods op de maan, terwijl je daar nog niet eens geweest bent. Of je stelt je voor hoe het zou zijn als je die tien miljoen wint…. Of de herinneringen aan wat ooit was.. Dit alles zowel met positieve dan wel negatieve lading. Een onplezierige gebeurtenis uit het verleden kan in je hoofd een eigen leven gaan leiden en bepalen dat je in het heden iets niet meer durft.

Met je hart en je lichaam kun je alleen maar hier zijn. Probeer het maar eens uit, NU. Richt je aandacht op bijvoorbeeld je voeten; voel hoe ze contact maken met de grond, in je schoenen zitten, de temperatuur van je voeten… Merk je dat je dan vol aanwezig bent in het heden?

In principe kun je bijna al je zintuigen gebruiken om je aandacht in het heden te houden en zo te voelen wat er speelt. Het beste werken je gevoel, gehoor, reuk, smaak en tast. Grappig genoeg kunnen je ogen je het gemakkelijkst afleiden; helemaal als je visueel bent ingesteld, dus… ogen dicht!

Contact maken met dat wat er is, in het hier en nu is absoluut niet zweverig, is juist heel down to earth en geeft je heel veel informatie. Meer dan je verstand je zou kunnen geven.

Ga je met je eigen ademhaling aan de slag dan zou het zo maar kunnen dat je in een staat van hartcoherentie komt. Vertraag je ademhaling, herinner je een mooie gebeurtenis en als je het goed doet (ogen dicht!) begin je van binnenuit te glimlachen. Dagelijks oefenen zorgt ervoor dat je het gevoel gaat herkennen en uiteindelijk ook kunt gebruiken. Want ons hart is heel wijs, veel wijzer dan ons hoofd. Dus leer die wijsheid te lezen, te begrijpen en toe te passen.

Als je nu moeite hebt om die hartcoherentie voor elkaar te krijgen dan zijn een paar sessies bij mij (of andere biofeedbacktherapeut) voldoende om het te leren. Er gaat een wereld voor je open.

Je gevoel heeft je nog nooit in de steek gelaten. Je vergat er alleen af en toe naar te luisteren. Je lichaam liegt nooit.

Met Carnaval zet je een masker op. Maar ik vraag mij af, zetten de meesten niet juist hun masker af en laten nu vooral hun ware gezicht zien, zij het met behulp van een masker? Dit klinkt misschien tegenstrijdig maar kijk maar eens om je heen. Hoeveel mensen ken jij die hun ware gezicht niet laten zien?

De achterliggende reden om ons te verschuilen achter een masker is divers maar angst speelt vaak een grote rol. Angst om gekwetst te worden, angst om je ware ik te laten zien, angst om niet aardig gevonden te worden, angst om de angst….

Je kunnen verschuilen achter een masker is veilig. Met carnaval is dit een letterlijk masker en geeft dit een excuus om je anders voor te doen dan je normaal doet. Misschien zou je wel heel graag je altijd zo gedragen maar heb je redenen genoeg om dit niet te doen. Het is misschien ook wel een beetje gek om als heks op je werk te verschijnen, alhoewel…..

Een figuurlijk masker, een dagelijks masker zeg maar, heeft echter vaak een andere functie. Dit masker geeft je een soort van schijn veiligheid. Als je dit masker op hebt ziet de omgeving je ware gezicht niet en kunnen ze je ook niet raken. Marco Borsato zong het ooit al; “Ik heb mijn masker opgezet, en als mijn vrienden er om vragen, zeg ik dat het heerlijk is,.. alleen.”

Sta eens stil bij jezelf. Welk masker, of maskers, zet jij op, al is het maar af en toe? Wat is voor jou de achterliggende reden?

Accepteer en laat los,…je eigen masker(s). Ooit was er een hele goede reden om deze op te zetten, maar nu niet meer. Wat is jouw ware gezicht? Laat je eigen licht stralen.

Wij zijn allemaal bedoeld om te stralen als kinderen. Wij zijn geboren om de glorie van God die in ons is te openbaren. Die is niet alleen in sommigen van ons; die is in iedereen! En als wij ons licht laten stralen, geven we onbewust andere mensen toestemming hetzelfde te doen. Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst, bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen. (Marianne Williamson)